Nie była zwyczajną dziewczyną. Miała piętnaście lat, gdy rzuciła wyzwanie światu - dosłownie. Podczas mszy podpaliła szaty liturgiczne księdza na oczach wszystkich. Nie bała się władzy, konwenansów ani gniewu autorytetów. I nigdy się nie zatrzymała.

Krystyna Skarbek - polska arystokratka, która zamieniła salony na pola bitwy, a eleganckie suknie na fałszywe dokumenty i pistolet ukryty pod płaszczem. Ulubienica Churchilla, postrach Gestapo, nieuchwytna agentka SOE, która ocaliła dziesiątki istnień, igrając ze śmiercią jak z ogniem. Miała jedną zasadę - zawsze iść naprzód, niezależnie od ceny. To nie jest historia kobiety, która bała się świata. To historia kobiety, której bał się świat.

W okupowanej Europie stała się cieniem - niewidzialna, ale wszechobecna. Dzięki sprytowi, odwadze i bezwzględnej determinacji przechytrzyła najgroźniejszych oprawców. Gestapo wyznaczyło za jej głowę nagrodę, ale Krystyna zawsze była o krok przed nimi. Uwodziła, manipulowała, walczyła - i nigdy nie przepraszała za to, kim była.

Wejdź w świat, w którym lojalność jest śmiertelnie niebezpieczna, zdrada kosztuje życie, a jedna kobieta przeciwstawia się całemu imperium zła. Poznaj opowieść o Krystynie Skarbek - kobiecie, która nie tylko zmieniła bieg historii, ale i pokazała, jak płonąć pełnym ogniem, nie dając się spalić. Czy jesteś gotowy poznać legendę, której świat nie potrafił ujarzmić? [opis wydawcy]

Trzecia część Marii, tak Monika Koszewska mówi o tej książce. Akcja powieści rozpoczyna się w samolocie, którym główna bohaterka, trzydziestoletnia atrakcyjna singielka, wraca z Kijowa. Właśnie rozstała się ze swoim chłopakiem. Dobrze, że świeciło słońce, przynajmniej nie wyglądałam jak blondi, która stylizuje się na celebrytkę chodząc w okularach w pochmurny dzień. Bez nich też się zbyt dobrze nie prezentowałam, rozmazany makijaż, podkrążone oczy i ta mina smutnego królika z opuszczonymi uszami. Po co ja ryczę, przecież łzy niczego nie zmienią. Oszukał mnie, nie można temu zaprzeczyć. Wybiegłam z mieszkania i nie pozwoliłam, żeby mnie dogonił na lotnisku i się wytłumaczył, przecież to była moja decyzja. Wiem, płaczę, bo jest mi najzwyczajniej w świecie przykro. Na lotnisku Chopina w Warszawie zagaduje ją przystojny doktor weterynarii, z którym poleci do Gdańska. Czy będzie jak w piosence śpiewanej przed laty przez Kasię Sobczyk i Czerwono-Czarnych: Jesteś to jesteś, a jak Cię nie ma to też niewielki kram? Czy Marii uda się zapomnieć o Mikołaju, czy on tak łatwo pozwoli jej odejść? Co na to jej przyjaciele i wrogowie? Mikołaj jest prezesem firmy, której tak wiele poświęciła. Zostać i narażać się na kolejne zranienia, czy rzucić i zacząć wszystko od początku? Nad Zaciszem też się niebo zachmurzyło. Znów jakieś zamieszanie. Weronika wybiega przed klatkę, za nią biegnie Adam, łapie ją za ramię, teraz przytula. Wydało się, Tomasz jest mordercą! Ja naprawdę jestem wariatką, przed chwilą ryczałam, rozmazałam sobie resztki makijażu, a teraz sama ze sobą dowcipkuję. Machają do mnie. Co mam zrobić? Podjechać, może w garażu coś się wydarzyło?! Jakiś czas temu monterzy od instalacji gazowej sprawdzali, czy jest szczelna. Mówili, że to rutynowa kontrola, obowiązkowy przegląd, który przeprowadzają raz do roku. Administrator mógł im kazać to powiedzieć, żeby nie wzbudzać niepokoju wśród mieszkańców, tylko dlaczego Weronika płacze? Na te i inne pytania znajdziecie odpowiedź w tomie nawiązującym do poprzednich: Kiedyś nadejdzie ten dzień i Nadszedł ten dzień. Warto je poznać, bo każdy z bohaterów ma swoją barwną historię i na trzecim tomie się ona nie skończy. Przygoda z Moniką Koszewską to sama przyjemność, jej książki czyta się lekko, niemal jednym tchem. Sprawnie poprowadzona narracja i błyskotliwe dialogi nie pozwalają na odłożenie rozpoczętej lektury na później.